| Çankırı Yöresinde Kullanılan Mutfak Takımları |
|
|
|
Çankırı Yöresinde Kullanılan Mutfak Takımları;
Göveç: Topraktan yapılmış dibi düz ağzı ile müsavi olur divarı yüksek olmaz.
Tencire: Başlıktan yapılmıştır.
Kuşane: Dibi ve ağzı düz ve müsavi divarı yüksek olur.
Depni: Bakırdan iki kulplu ve yaslı olur. Hacılar zemzem getirirlerdi.
Hercai: Küçük kazan demektir.
Kazan: Çamaşır yıkamaya mahsus bakır.
Sahan: Yemek yemeye mahsus bakır.
Leğen: El yıkamaya mahsus bakır.
Lenger: Bakırdan Kuzu ve çoluk koymaya mahsus büyük tabak
Kevgir: Bakır süzgeç saplı sapsız olur.
Saç: Şebit ekmeğini pişirmeye mahsus demir ( çevirince et yemeği de pişer, bunda pişen saç kebabı meşhur ve nefistir.)
Saç ayağı: Bir müsellesin üç köşesine konulan aya demirden yapılır.
Oklağaç: Hamur açmaya mahsus düz ve yuvarlak parmak kalınlığında 75 cm uzunluğunda ağaç.
Ok: Dalın ince ve daha uzun baklava hamurunu açmaya mahsus ağaç.
Bitleğeç: Şebidi çevirmeye mahsus el genişliğinde tahta.
Yaslağaç: Kısa ayaklı hamur açmaya mahsus ceviz tahta.
Çarh işi: Dibi yuvarlak ağzı geniş bakır tencere.
Et Tahtası: Yuvarlak veya dört köşe cevizden yapılmış bir karış kalınlığında Et kıymaya mahsus tahta.
Nacak: Et kıyacak demir (Dervişlerin omzunda taşıdıkları saplı ve nısıf daire şeklindeki demire de Nacak derler.)
Eğsiran: Ağzı geniş bir karış kendinden saplı hamur kazımaya mahsus demir
Hamur teknesi: Hamur yoğurmaya mahsus tahta.
Sürgüç: Bulaşık kaplar temizlemek için kullanılan paçavra.
Saplı: Bulguru kazandan çıkarmaya mahsus bakır kulplu tas.
Aş Leğeni: Çorba koymaya ve az miktarda hamur yoğurmaya mahsus bakır
Şip: Ekmek yağlamaya mahsus ucunda bir parça bez bağlı ufak ağaç.
Şebit: Bazlamacın biraz daha geniş yapılmış yufka ekmeğinden küçük ekmek.
Yedek: davetlerde kahve biçen ufak güvüm
Ocak Işıklığı: Buna ocak eşeği de derler. Dört parmak kalınlığında arka ayağı üstüne oturmuş arslan şeklinde olup ocağın içini görmek için üzerinde çıra yakarlar. Buna çıralık da derler.
Çıra: Yağlı odun köylerde kaz yerine kullanılır.
Kaynak: Çankırı’da Duygu Gazetesi, 1930. (Şeyhoğlu Hasan Üçok). |